महाशिवरात्रि 2026

महाशिवरात्र — फाल्गुन कृष्ण चतुर्दशीची महान रात्र — हिच्याशी अनेक पुराणे शिवांच्या विविध लीला जोडतात.

शिवपुराणाच्या केंद्रस्थानी शिव-पार्वती विवाह आहे. दक्षयज्ञाच्या अग्नीत सतीने देहत्याग केल्यानंतर शिव कैलासावर दीर्घ तपस्येत लीन झाले. पर्वतराजाची कन्या पार्वतीने त्यांच्याइतकीच कठोर तपस्या केली — ऋतूभर उपवास, एका पायावर उभे राहणे, पडलेली पाने खाणे, शेवटी तेही सोडणे (अपर्णा). देवांनी, ताराकासुराचा वध केवळ शिवपुत्रच करू शकतो हे जाणून, कामदेवाला तपोभंगासाठी पाठवले — आणि काम भस्म झाला. पार्वतीची तपस्या तेव्हाच थांबली जेव्हा शिव स्वतः द्रवित झाले; ते पर्वतावरून उतरले, तिचा वर रूपात स्वीकार केला, आणि फाल्गुन कृष्ण चतुर्दशीच्या मध्यरात्री ब्रह्मदेवाच्या पौरोहित्यात दिव्य विवाह संपन्न झाला. भक्तांचे रात्रजागरण त्याच वर-प्रतीक्षेची पुनरावृत्ती आहे; बेलपत्र अर्पण विवाहगृहाच्या अर्पणाचे स्मरण आहे.

दुसरी कथा समुद्रमंथनाची आहे. क्षीरसागराच्या मंथनात प्रथम अमृत नव्हे तर हलाहल विष उदय पावले — एका थेंबाने लोक नष्ट होतील असे प्रबळ. देव शिवांच्या आश्रयाला आले; शिवांनी विष कंठात धारण केले, आणि पार्वतीने त्यांचा कंठ दाबून ठेवला जेणेकरून विष आत उतरू नये. कंठ निळा झाला, ते नीलकंठ बनले. चार प्रहरांचा अभिषेक हाच त्या उपकाराचा प्रतिकार आहे.

तिसरी परंपरा — काश्मीर शैव दर्शनातील — ही रात्र तीच जेव्हा शिव अनंत ज्योतिर्लिंग रूपात प्रथम प्रकट झाले. ब्रह्मा हंस रूपात वर उडाले, विष्णू वराह रूपात खाली खोदत गेले; दोघेही थकून परतले. विष्णूने पराजय स्वीकारला, ब्रह्म्याने खोटे सांगितले. शिवांनी विष्णूला विश्वपूजेचा वर दिला आणि ब्रह्म्याला मंदिरांच्या नाशाचा शाप — म्हणून आज ब्रह्ममंदिरे जवळजवळ नाहीत.

चौथी, मधुर कथा एका शिकाऱ्याची आहे जो याच रात्री वनात हरवला. बिल्ववृक्षावर चढून जागे राहण्यासाठी रात्रभर पाने तोडून खाली टाकत राहिला — पाने अजाणतेपणी मुळाशी असलेल्या शिवलिंगावर पडत राहिली. त्याच्या अनैच्छिक रात्रजागरणाने आणि अजाणत्या अर्पणाने त्याला मोक्ष मिळाला.