அக்ஷய திருதியை 2030Chhatrapati Sambhajinagar இல்

அக்ஷய திருதியை — வைகாசி மாத சுக்ல பக்ஷத்தின் மூன்றாம் நாள் — சுயம்சித்தா முகூர்த்தங்களில் ஒன்றாகும். இது ஒரு சுபமான நாள், எந்த ஒரு நல்ல காரியத்தையும் தொடங்க ஒவ்வொரு கணமும் உகந்ததாகக் கருதப்படுகிறது, மேலும் சுப நேரத்தைக் கண்டறிய தனி பஞ்சாங்க கணக்கீடு தேவையில்லை. அக்ஷய என்றால் அழியாதது, குறையாதது; திருதியை என்பது மூன்றாவது. இந்த பெயரே இந்த தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. இந்து நாட்காட்டியில் வேறு எந்த திதியையும் விட இந்த நாள் பல தோற்ற நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புடையது, மேலும் இந்த ஒவ்வொரு கதையும் இந்த நாளின் குறையாத தன்மைக்கு ஒரு காரணமாகக் கூறப்படுகிறது.

மகாபாரதம் முதல் மற்றும் அதிகம் கூறப்படும் தொடர்பைக் கொடுக்கிறது. வியாசர் பெரும் போரையும், தான் நேசித்த அனைவரின் மரணத்தையும் முடித்த பிறகு, கங்கையின் மூலத்தில் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து, நடந்த சத்திரிய துயரத்தைப் பற்றி சிந்தித்தார். ஒரு லட்சம் ஸ்லோகங்களில் அதன் வரலாற்றை இயற்ற அவர் தீர்மானித்தார் — ஒரு மனித எழுத்தாளரும் அதன் வேகமான சொல்லுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாத அளவுக்கு ஒரு பெரிய காவியம். அவர் பிரம்மாவை அழைத்தார், பிரம்மா அவருக்கு விநாயகரை அழைக்கச் சொன்னார். விநாயகர் வந்தார்; இருவரும் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டனர் — விநாயகர் தனக்குப் புரியாத எதையும் எழுத மாட்டார், வியாசர் இடைநிறுத்தாமல் சொல்வார். விநாயகர் தனது தந்தங்களில் ஒன்றை பேனாவாகப் பயன்படுத்தினார். மகாபாரதத்தின் முதல் ஸ்லோகங்கள் அக்ஷய திருதியை அன்று சொல்லப்பட்டன. இந்த காவியம் பல ஆண்டுகள் நீடித்தது (விநாயகர் நிறுத்தி யோசிக்க வேண்டும் என்று தெரிந்து, வியாசர் ஒரு இடைவெளி தேவைப்படும் போதெல்லாம் கடினமான ஸ்லோகங்களைச் சேர்ப்பார்), ஆனால் அது தொடங்கிய நாள் மனித இலக்கியத்தில் மிக நீண்ட நூல் பிறந்த நாளாகக் கருதப்படுகிறது — ஆயிரத்தெட்டு நூறு ஆண்டுகளாக குறையாத ஒரு நூல், எனவே அக்ஷயமானது.

இரண்டாவது தொடர்பு திரேதா யுகத்தைச் சேர்ந்தது. புராணங்கள் தர்மத்தின் முழுமை குறைந்து வரும் நான்கு யுகங்களை விவரிக்கின்றன — சத்யா (முழுமையானது), திரேதா (முக்கால் பகுதி), துவாபரா (பாதி), கலி (கால் பகுதி). சத்யா யுகத்திலிருந்து திரேதா யுகத்திற்கு மாறியது அக்ஷய திருதியை அன்று நிகழ்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது; எனவே இந்த நாள் ஒரு புதிய சுழற்சியின் காலண்டர் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது, மேலும் இந்த நாளில் தொடங்கும் எந்த ஒரு செயலும் அந்த புதிய தொடக்கத்தின் உத்வேகத்தை எடுத்துச் செல்லும் என்று கூறப்படுகிறது. விஷ்ணுவின் வாமன அவதாரம் மற்றும் பரசுராம அவதாரம் இரண்டும் அக்ஷய திருதியை அன்று நிகழ்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது — பரசுராமர் இந்த நாளில் ஜமதக்னி ரிஷிக்கும் அவரது மனைவி ரேணுகாவுக்கும் பிறந்தார், நீண்ட கால சீரழிவுக்குப் பிறகு சத்திரிய தர்மத்தை மீட்டெடுக்கும் பொறுப்பு அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. பல பகுதிகளில் அக்ஷய திருதியை அன்று பரசுராம ஜெயந்தியும் கொண்டாடப்படுகிறது.

மூன்றாவது தொடர்பு குடும்பம் மற்றும் அன்னபூரணியைப் பற்றியது. மார்க்கண்டேய புராணம் பாண்டவர்களின் பன்னிரண்டு வருட வனவாசத்தை விவரிக்கிறது, அப்போது அவர்களின் ஆசிரமத்திற்கு தினமும் வந்த ரிஷிகளுக்கு உணவளிப்பதில் ஏற்பட்ட சிரமம் யுதிஷ்டிரரின் ஒழுக்கத்தையும் சோதித்தது. கிருஷ்ணர் அவர்களிடமே வந்து திரௌபதிக்கு ஒரு செப்புப் பாத்திரத்தை — அக்ஷய பாத்திரம் — கொடுத்தார், அது திரௌபதி தனது அன்றைய கடைசி உணவை உண்ணும் வரை வரம்பற்ற உணவை உற்பத்தி செய்யும். அந்த பாத்திரம் அக்ஷய திருதியை அன்று வழங்கப்பட்டது, மேலும் அது நீண்ட வனவாச காலத்திலும் குறையாமல் உணவை உற்பத்தி செய்தது. இதிலிருந்து, ஏழைகளுக்கு உணவளிப்பது மற்றும் அன்னதானம் செய்வது — இந்த நாளின் தன்மைக்கு மிகவும் பொருத்தமான தர்மச் செயலாக நீண்ட காலமாக அனுசரிக்கப்படுகிறது. அக்ஷய திருதியை அன்று உணவாகக் கொடுக்கப்படுவது அழியாததாகத் திரும்ப வரும் என்று கூறப்படுகிறது.

நான்காவது தொடர்பு சுதாமா கதை. பாகவத புராணம் கிருஷ்ணரின் குழந்தைப் பருவ நண்பரான சுதாமாவை விவரிக்கிறது, அவர் வளர்ந்த பிறகு கடுமையான வறுமையில் விழுந்தார். அவரது மனைவி கிருஷ்ணரின் உதவியைக் கேட்க துவாரகைக்கு நடந்து செல்ல அவரை சம்மதிக்க வைத்தாள். சுதாமா தனது நிலையை எண்ணி வெட்கப்பட்டு, தன்னிடமிருந்ததை மட்டுமே — ஒரு சிறிய பொரி (அவல்) துணியின் ஒரு மூலையில் கட்டப்பட்டு — அரண்மனை வாயிலுக்கு வந்தார். கிருஷ்ணர் அவரை உடனடியாக அடையாளம் கண்டு, தனது சாந்தீபனி ஆசிரம கால நண்பராக அவரை அணைத்து, தனது கைகளாலேயே அவரது கால்களைக் கழுவி, பொரியை எடுத்து மிகுந்த திருப்தியுடன் சாப்பிட்டார், மேலும் சுதாமாவிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. சுதாமா தனது வறுமையைக் குறிப்பிட வெட்கப்பட்டு, வெறுங்கையுடன் வீடு திரும்பினார் — ஆனால் அவரது குடிசை ஒரு அரண்மனையாக மாறியிருப்பதையும், அவரது மனைவி சிறந்த ஆடைகளை அணிந்திருப்பதையும், அவரது குழந்தைகள் உணவளிக்கப்பட்டிருப்பதையும், முற்றத்தில் பசுக்கள் நிறைந்திருப்பதையும் கண்டார். கிருஷ்ணர் கேட்காமலேயே கொடுத்தார்; அவர் கொடுப்பது தெரியாமல் கொடுத்தார். சுதாமா கதை அக்ஷய திருதியை அன்று சொல்லப்படுகிறது, ஏனெனில் இந்த நாளில் கொடுக்கப்படுவது குறையாத வடிவத்தில் திரும்ப வருகிறது — ஆனால் கொடுக்கும் செயலே குறையாததாக இருக்கும்போது மட்டுமே.

ஐந்தாவது தொடர்பு குபேரனைப் பற்றியது. பிரம்ம புராணம் குபேரனை, செல்வத்தின் அதிபதியாக உயர்த்தப்படுவதற்கு முன்பு, சிவபக்தி கொண்ட ஒரு எளிய குடும்பஸ்தராக விவரிக்கிறது. அவர் இந்த நாளில் நீண்ட தவம் செய்து, சிவபெருமானால் உலகங்களின் கருவூலதாரியாகவும் யக்ஷர்களின் அதிபதியாகவும் பதவி வழங்கப்பட்டார். எனவே, அக்ஷய திருதியை அன்று லட்சுமி அல்லது குபேரனுக்கு செய்யப்படும் எந்த ஒரு குடும்ப வழிபாடும் நீண்ட கால செழிப்பை உறுதிப்படுத்தும் என்று கூறப்படுகிறது.

இந்த நாளில் தங்கம் வாங்கும் பழக்கம் இந்த மரபுகளின் சங்கமத்திலிருந்து வருகிறது: தங்கம் என்பது மங்காத உலோகம் — அதன் இயற்பியல் தன்மையில் அக்ஷயமானது — மேலும் சுயம்சித்தா முகூர்த்தத்தில் வாங்கப்படுவது அந்த முகூர்த்தத்தின் நிரந்தரத்தன்மையை வீட்டிற்குள் கொண்டு வரும் என்று கூறப்படுகிறது. புராணங்கள் அதிகம் வலியுறுத்தும் ஆழமான நடைமுறை அன்னதானம் — மற்றவர்களுக்கு உணவளிப்பது — ஏனெனில் இந்த நாளில் கொடுக்கப்படும் உணவு பன்மடங்கு பெருகித் திரும்பும். அழியாதது என்பது பூட்டி வைக்கப்படுவது அல்ல, மாறாக மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படுவது என்பதை இந்த நாள் கற்பிக்கிறது.