விநாயகர் சதுர்த்தி 2026

கணேஷ் சதுர்த்தி, பத்ரபாத மாதத்தின் சுக்ல சதுர்த்தியில், சிவன் மற்றும் பார்வதியின் மூத்த மகனான கணபதியின் பிறப்பை — ஒரு பாரம்பரியத்தின்படி, தலையை மீண்டும் பொருத்தியதை — கொண்டாடுகிறது. சிவ புராணம் மற்றும் ஸ்கந்த புராணம் இந்த கதையை விவரிக்கின்றன.

சிவன் நீண்ட தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, கைலாசத்தில் தனியாக இருந்த பார்வதி, தனக்கு மட்டுமே சொந்தமான ஒரு காவலனை விரும்பினாள் — சிவனின் கணங்கள் போல, எந்த நேரத்திலும் சிவனை உள்ளே அனுமதிக்கும் இயல்புடையவன் அல்ல. அவள் தன் உடலை பூசிக் கொள்ளும் குங்குமப்பூ மற்றும் சந்தனக் கலவையை (ஹரித்ரா-சந்தனம்) சேகரித்து, அதை ஒரு அழகான சிறுவனாக வடிவமைத்து, தன் மூச்சால் அவனுக்கு உயிர் கொடுத்தாள். அந்தச் சிறுவன் அவளுடைய ஒவ்வொரு அணுவிலும் அவளுக்குச் சொந்தமானவன் — சிவனின் பொருளால் அல்ல, அவளுடைய பொருளால் பிறந்தவன்; அதனால்தான் புராணங்கள் அவனை விநாயகர், "ஆணால் பிறக்காதவன்" என்று வலியுறுத்துகின்றன, மேலும் அவன் அவளுடைய நிறம், அவளுடைய மென்மை மற்றும் அவளுடைய பிடிவாதமான விசுவாசத்தைக் கொண்டிருக்கிறான். அவள் அவனைத் தன் குளியலறையின் வாசலில் நிறுத்தி, யாரையும், சிவன் உட்பட, உள்ளே அனுமதிக்க வேண்டாம் என்று சொன்னாள்.

சிவன் திரும்பி வந்தபோது, அந்த அறிமுகமில்லாத சிறுவன் கதவை அடைத்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். அவர் அந்தச் சிறுவனை விலகிச் செல்லச் சொன்னார்; சிறுவன் மறுத்துவிட்டான். அவனை அகற்றும்படி சிவன் தனது கணங்களை அழைத்தார்; ஆனால் அந்தச் சிறுவன் பார்வதியின் சக்தியின் முழு பலத்தையும் தன் உடலில் கொண்டிருந்ததால், கணங்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டு பின்வாங்கின. சிவன் மும்மூர்த்திகளான பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் மற்றும் பிறரையும் அனுப்பினார் — அவர்களும் விரட்டப்பட்டனர். ஸ்கந்த புராணம் ஒரு பெரிய போரை விவரிக்கிறது, அதில் அந்தச் சிறுவன், அவனது தாய் கொடுத்த ஒரு எளிய தடியால், அனைத்து லோகங்களின் கடவுள்களையும் தடுத்து நிறுத்தினான். கடைசியில் சிவன் தானே திரிசூலத்தை எடுத்து, அந்தி நேரத்தில் ஒரே அடியில் அந்தச் சிறுவனின் தலையைத் துண்டித்தார்.

பார்வதி வெளிப்பட்டாள். தன் மகன் இறந்ததைக் கண்டு, அவள் படைப்பிலிருந்து தன் அருளை விலக்கிக் கொண்டாள்; உலகங்கள் வாடத் தொடங்கின. தேவர்கள் அவளிடம் கெஞ்சினார்கள்; தன் மகன் திரும்பினால் மட்டுமே உலகங்கள் மீண்டு வரும் என்று அவள் பதிலளித்தாள். தான் செய்ததை இப்போது உணர்ந்த சிவன், தனது கணங்களை அனுப்பி, "வடக்கு நோக்கி இருக்கும் முதல் உயிரினத்தின் தலையைக் கொண்டு வாருங்கள்" என்று அறிவுறுத்தினார் — ஏனெனில் வடக்கு நோக்கிய உயிரினம் ஏற்கனவே மோட்சப் பாதையை நோக்கித் திரும்பியிருக்கும் என்று பாரம்பரியம் கூறுகிறது. கணங்கள் ஒரு யானையைக் கண்டன, யானை தன் தலையைக் கொடுத்தது, சிவன் அதைச் சிறுவனின் உடலில் வைத்தார். சிறுவன் எழுந்ததும், சிவன் அவனைத் தன் சொந்த மகனாக ஏற்றுக்கொண்டு, அவனை கணபதி — கணங்களின் தலைவர் — மற்றும் விக்னஹர்த்தா — தடைகளை நீக்குபவர் — என்று அறிவித்தார். மேலும், இனிமேல் மூன்று உலகங்களிலும் எந்த ஒரு சுப காரியமும் கணபதியை முதலில் வணங்காமல் தொடங்காது என்று ஆசீர்வதித்தார்.

1893 இல் லோகமான்ய திலகரால் சிதறிய மராத்தி குடும்பங்களை ஒரு பொதுக் கொண்டாட்டத்திற்குள் கொண்டு வர பிரபலப்படுத்தப்பட்ட இந்த பத்து நாள் திருவிழா, கதையைத் துல்லியமாகப் பின்பற்றுகிறது. களிமண் உருவம் — களிமண் பார்வதியின் உருவாக்கத்தின் பொருள் — சதுர்த்தியில் நிறுவப்படுகிறது; ஒன்றரை, மூன்று, ஐந்து, ஏழு அல்லது பத்து நாட்களுக்கு தினசரி பூஜை, பார்வதி தன் மகனைக் காத்த காலத்தை மீண்டும் நிகழ்த்துகிறது. மோதகம் படைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் முத்கல புராணம் கணபதியின் இனிப்பு மீதான அன்பைப் பற்றி கூறுகிறது; துர்வா புல் படைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் ஒரு பாரம்பரியத்தின்படி, தேவர்களின் பெரும் போருக்குப் பிறகு மீண்டும் உயிர் பெற்ற ஒரே தாவரம் துர்வா தான். இறுதி நாளில், உருவம் ஊர்வலமாக ஒரு நதி அல்லது கடலுக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு நீரில் மூழ்கடிக்கப்படுகிறது: கணபதி, பார்வதியின் சக்தி அவரை ஈர்த்த உருவமற்ற நீருக்குத் திரும்புகிறார், மேலும் விசர்ஜன் நாம் வணங்கும் உருவம் இறுதியில் அதை உருவாக்கியதற்கே திரும்ப விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்று கற்பிக்கிறது. "கணபதி பப்பா மோரியா, புட்ச்யா வர்ஷி லவ்கர் யா" — "கணபதி பகவானே, அடுத்த ஆண்டு விரைவில் வாருங்கள்" — என்பது இந்த பண்டிகையின் முழு வடிவத்தையும் குறிக்கிறது.