மகா சிவராத்திரி 2026

மஹா சிவராத்திரி என்பது சிவபெருமானின் மகா இரவு — பங்குனி மாத கிருஷ்ண பட்ச சதுர்த்தசியில் அனுசரிக்கப்படுகிறது — மேலும் பல புராணங்கள் சிவபெருமானின் பல்வேறு செயல்களை இந்த நாளில் இணைக்கின்றன.

சிவ புராணம் சிவன் மற்றும் பார்வதியின் திருமணத்தை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. தக்ஷனின் யாகத்தில் சதி தனது உடலைத் துறந்த பிறகு, சிவன் கைலாசத்தில் நீண்ட தவத்தில் ஈடுபட்டார். மலை மன்னனின் மகள் பார்வதி, அவரை மீண்டும் வெல்ல சமமான கடுமையான தவங்களைச் செய்தாள் — பருவம் முழுவதும் விரதம் இருந்து, ஒரு காலில் நின்று, உதிர்ந்த இலைகளை மட்டுமே ஏற்று, இறுதியில் இலைகள் கூட இல்லாமல் (அபர்ணா). தாரகாசுரன் என்ற அசுரனை சிவபெருமானின் மகன் மட்டுமே கொல்ல முடியும் என்பதை அறிந்த தேவர்கள், காமதேவனை தியானத்தைக் கலைக்க அனுப்பினர் — காமதேவன் எரிக்கப்பட்டான், ஹோலி பாரம்பரியம் நினைவுகூருவது போல. பார்வதி தனது தவத்தைத் தொடர்ந்தாள், சிவன் தானே மனம் இறங்கும் வரை; அவர் மலையிலிருந்து இறங்கி, அவளை ஏற்றுக்கொண்டார், பங்குனி கிருஷ்ண சதுர்த்தசி அன்று நள்ளிரவில் பிரம்மா சடங்கு செய்யும் அர்ச்சகராக தெய்வீக திருமணம் நடைபெற்றது. பக்தர்களின் இரவு விழிப்பு குடும்பத்தினர் மணமகன் வருகைக்காகக் காத்திருப்பதை மீண்டும் நிகழ்த்துகிறது, வில்வ இலைகள் காணிக்கையாக அளிப்பது மணமகள் குடும்பத்தினர் அளித்ததை நினைவூட்டுகிறது, மேலும் நாடு முழுவதும் உள்ள ஒவ்வொரு சிவலிங்கத்திற்கும் விளக்கேற்றுவது திருமண ஊர்வலத்தின் ஒவ்வொரு துவாரகாவிற்கும் விளக்கேற்றுவது போலாகிறது.

இரண்டாவது கதை சமுத்திர மந்தனத்தைச் சேர்ந்தது, இது விஷ்ணு மற்றும் பாகவத புராணங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, முதலில் வெளிவந்தது அமிர்தம் அல்ல, ஆனால் ஹாலாஹலம் — ஒரு துளி உலகங்களை அழிக்கும் அளவுக்கு சக்திவாய்ந்த ஒரு விஷம். தேவர்கள் சிவபெருமானிடம் ஓடினர், அவர் விஷத்தை தனது தொண்டையில் எடுத்து அங்கேயே நிறுத்தினார்; பார்வதி அவரது கழுத்தை அழுத்திப் பிடித்தாள், அதனால் விஷம் அவரது உடலுக்குள் இறங்கி அவருக்குள் உள்ள பிரபஞ்சத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்க முடியாது. விஷம் அவரது தொண்டையை நீல நிறமாக்கியது மற்றும் அவருக்கு நீலகண்டன் என்ற பெயரைப் பெற்றுத் தந்தது. இரவு முழுவதும் விழித்திருத்தல், நான்கு பிரஹர அபிஷேகம், மற்றும் குளிர்ந்த பால் மற்றும் நீர் காணிக்கைகள் ஆகியவை பிரபஞ்சம் சிவபெருமானுக்கு பதிலுக்கு அளிக்கும் சொந்த பராமரிப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன — நீண்ட இரவு முழுவதும் அவரது தொண்டையிலிருந்து விஷத்தின் வெப்பத்தை கழுவுவது போல.

மூன்றாவது பாரம்பரியம், குறிப்பாக காஷ்மீரி சைவம், சிவராத்திரியை சிவன் முதன்முதலில் முடிவில்லாத ஜோதிர்லிங்கமாக — தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத நெருப்புத் தூணாக — தோன்றிய இரவாகக் கருதுகிறது, அதை பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் அளக்கப் புறப்பட்டனர். பிரம்மா அன்னமாக மேல்நோக்கிப் பறந்து உச்சியைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றார்; விஷ்ணு பன்றியாக கீழ்நோக்கித் தோண்டி அடிப்பகுதியைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றார்; இருவரும் சோர்வடைந்து திரும்பினர், இருவராலும் முடிவை அடைய முடியவில்லை. விஷ்ணு தனது தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டார்; பிரம்மா பொய் சொன்னார். சிவன் விஷ்ணுவை உலகங்கள் முழுவதும் வழிபட ஆசீர்வதித்தார் மற்றும் பிரம்மாவை தனது கோவில்களை இழக்க சபித்தார் — இது ஏன் கிட்டத்தட்ட பிரம்மா கோவில்கள் எதுவும் இல்லை என்பதை விளக்கும் ஒரு கதை. படைப்பாளராலும் காப்பவராலும் அளக்க முடியாத நெருப்புத் தூணே ஒவ்வொரு சிவலிங்கமும் ஆகும், மேலும் அந்தத் தூண் தோன்றிய இரவே மஹா சிவராத்திரி நினைவுகூரும் நாள்.

நான்காவது, மென்மையான பாரம்பரியம் ஒரு வேட்டைக்காரனின் கதை, அவர் இந்த இரவில் ஒரு காட்டில் வழிதவறி, தூங்கும் புலியின் மேல் ஒரு வில்வ மரத்தில் ஏறி, தன்னை விழித்திருக்க வைக்க இரவு முழுவதும் இலைகளைக் கீழே எறிந்தார் — அந்த இலைகள், அறியாமலேயே, மரத்தின் அடியில் இருந்த ஒரு சிவலிங்கத்தின் மீது விழுந்தன. வேட்டைக்காரனின் தன்னிச்சையான இரவு முழுவதும் விழிப்பு மற்றும் தற்செயலான காணிக்கை அவருக்கு முக்தியைப் பெற்றுத் தந்தது; இந்த கதை, இந்த இரவில் ஒரு உண்மையான தற்செயலான பக்திச் செயலும் பெரும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதையும், எளிய காணிக்கைகளுடன் இரவு முழுவதும் விழித்திருப்பது ஒரு வருட தவத்திற்கு சமம் என்று கூறப்படுவதற்கான காரணத்தையும் கற்பிக்கிறது.