ಗುರು ನಾನಕ್ ಜಯಂತಿ 2029

ಗುರು ನಾನಕ್ ಜಯಂತಿ – ಇದನ್ನು ಗುರುಪುರಬ್ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ – 1469 CE ನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಂದು (ಕಾರ್ತಿಕ ಪೂರ್ಣಿಮಾ) ಸಿಖ್ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಸ್ಥಾಪಕರಾದ ಗುರು ನಾನಕ್ ದೇವ್ ಜಿ ಅವರ ಜನ್ಮವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಹಬ್ಬವು ಸಿಖ್ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್‌ನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ದಿನವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಪಂಜಾಬ್, ಸಿಖ್ ವಲಸಿಗರು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಚರಣೆಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಜನಮ್ಸಾಖಿಗಳು – ಗುರು ನಾನಕ್ ಅವರ ಶಿಷ್ಯರಿಂದ ಸಂಕಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಜನ್ಮ-ಕಥೆಗಳು – ಅವರ ಜನ್ಮವನ್ನು ರಾಯ್ ಭೋಯಿ ದಿ ತಲ್ವಂಡಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ (ಈಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿರುವ ನಂಕಾನಾ ಸಾಹಿಬ್) ಬೇಡಿ ಖತ್ರಿ ಜಾತಿಯ ವಿನಮ್ರ ಅಕೌಂಟೆಂಟ್ ಮೆಹ್ತಾ ಕಾಲು ಮತ್ತು ಮಾತಾ ತೃಪ್ತಾ ಅವರಿಗೆ ಜನಿಸಿದರು ಎಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ. ಅವರ ಆಗಮನದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಗ್ರಾಮದ ಜ್ಯೋತಿಷಿ ಪಂಡಿತ್ ಹರ್ದಯಾಳ್ ಅವರ ಜಾತಕವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಅವರು ಕಂಡಿದ್ದನ್ನು – ಆ ಮಗು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸ್ವಂತ ಅವತಾರ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಹೊರತರಲು ಜನಿಸಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು – ದೃಢೀಕರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಜ್ಯೋತಿಷಿಯ ಭವಿಷ್ಯ ಹೀಗಿತ್ತು: "ಅವನನ್ನು ಹಿಂದೂಗಳು ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರು ಸಮಾನವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವನ ಹೆಸರು ದಕ್ಷಿಣದ ಸಮುದ್ರಗಳಿಂದ ಉತ್ತರದ ನದಿಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ; ಅವನು ಮುರಿದದ್ದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ." ಅವರ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ, ಜನಮ್ಸಾಖಿಗಳು ನಾನಕ್ ಅವರನ್ನು ಅವರ ಸಮಕಾಲೀನರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಮಗು ಎಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ: ಐದನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಈಗಾಗಲೇ ಗ್ರಾಮದ ಪಂಡಿತರು ಮತ್ತು ಮುಲ್ಲಾಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು; ಏಳನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅವರು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವರ್ಣಮಾಲೆಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಬದಲಿಗೆ ಅಕ್ಷರಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಒಂದು ಕವಿತೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿದರು – ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವ್ಯಂಜನವು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಸ್ಲೇಟ್ ಮೇಲಿನ ರೂಪದ ಕೆಳಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಏನನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ.

ಆಗಾಗ್ಗೆ ಹೇಳಲಾಗುವ ಒಂದು ಕಥೆಯು ಅವರ ಜನಿವಾರ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ – ಇದು ಹುಡುಗನ ಔಪಚಾರಿಕ ಅಧ್ಯಯನದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಹಿಂದೂ ದಾರ ಕಟ್ಟುವ ದೀಕ್ಷೆ. ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷದ ನಾನಕ್‌ಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಕುಟುಂಬ ಪುರೋಹಿತರು ಬಂದಾಗ, ಹುಡುಗ ಕೇಳಿದ: "ಕೊಳೆಯುವ, ಮುರಿಯುವ, ಸುಡುವ ದಾರದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ನನಗೆ ಕರುಣೆಯ ದಾರ, ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ದಾರ, ಸಂಯಮದ ದಾರ, ಸತ್ಯದ ದಾರವನ್ನು ಕೊಡಿ – ಇವು ಸುಡದ ಅಥವಾ ಮುರಿಯದ ದಾರಗಳು." ಜನಮ್ಸಾಖಿ ಹೇಳುವಂತೆ, ಪುರೋಹಿತರು ಉತ್ತರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನಕ್ ಹತ್ತಿ ದಾರವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಈ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಸಿಖ್ ಸಂಪ್ರದಾಯವು, ಅವರು ಧರ್ಮದ ರೂಪ ಮತ್ತು ಅದರ ಸಾರವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ – ಇದು ಅವರ ಬೋಧನೆಯ ಅಡಿಪಾಯವಾಯಿತು.

ಅವರ ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರ ಕ್ಷಣ, ಪ್ರತಿ ಜನಮ್ಸಾಖಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ, ಸುಲ್ತಾನ್‌ಪುರ್ ಲೋಧಿಯಲ್ಲಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಘಟನೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಮುಸ್ಲಿಂ ಗವರ್ನರ್‌ನ ಅಂಗಡಿ ಕೀಪರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಯುವಕ ನಾನಕ್, ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಾಳಿ ಬೀನ್ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಹೋದರು. ಅವರು ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಪಟ್ಟಣದ ಜನರು ಹುಡುಕಿ, ಅವರು ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನದಿ ಅವರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು. ಮೂರನೇ ದಿನ ಅವರು ಹೊರಬಂದರು – ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಮಯ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು – ಮತ್ತು ನಂತರ ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನುಡಿದರು: "ನಾ ಕೋಯಿ ಹಿಂದೂ, ನಾ ಕೋಯಿ ಮುಸಲ್ಮಾನ್" – "ಯಾವ ಹಿಂದೂವೂ ಇಲ್ಲ, ಯಾವ ಮುಸ್ಲಿಮನೂ ಇಲ್ಲ." ಈ ಸಾಲನ್ನು ಸಿಖ್ ಪಥದ ಸ್ಥಾಪಕ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ: ಇದು ಯಾವುದೇ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಲ್ಲ, ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ರೂಪದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ಮಾನವ ವಾಸ್ತವವಿದೆ ಮತ್ತು ದೈವತ್ವವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಸರನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ. ಈ ಕ್ಷಣದಿಂದ ನಾನಕ್ ನಾಲ್ಕು ಮಹಾನ್ ಉದಾಸಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು – ಭಾರತೀಯ ಉಪಖಂಡದಾದ್ಯಂತ ಮತ್ತು ಅದರಾಚೆಗೆ, ತಮ್ಮ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಂಗಾತಿ ಮರ್ದಾನಾ ರಬಾಬ್ ನುಡಿಸುತ್ತಾ, ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು. ಅವರು ಹರಿದ್ವಾರ, ಬನಾರಸ್, ಪುರಿ, ರಾಮೇಶ್ವರಂ, ಶ್ರೀಲಂಕಾ, ನಂತರ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಮೆಕ್ಕಾ, ಮದೀನಾ, ಬಾಗ್ದಾದ್ ಮತ್ತು ಪರ್ಷಿಯಾದ ಪವಿತ್ರ ನಗರಗಳು, ನಂತರ ಟಿಬೆಟ್ ಮತ್ತು ಹಿಮಾಲಯದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದರು. ಅವರು ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅದೇ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು – ಆ ಹಾಡುಗಳು ಜಪ್ಜಿ ಸಾಹಿಬ್ ಮತ್ತು ಆಸಾ ದಿ ವಾರ್ ಆದವು ಮತ್ತು ನಂತರ, ಅವರ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ ಕವಿಗಳ ಬರಹಗಳೊಂದಿಗೆ, ಗುರು ಗ್ರಂಥ ಸಾಹಿಬ್ ಆದವು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿದರು ಮತ್ತು 1539 ರಲ್ಲಿ ಕರ್ತಾರ್‌ಪುರದಲ್ಲಿ, ಬಿಕ್ರಮಿ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್‌ನ ಆಸು ವಡಿ 10 ರಂದು ನಿಧನರಾದರು – ಈ ದಿನವನ್ನು ಸಿಖ್ಖರು ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ಜೋತಿ ಜೋತ್ ದಿವಾಸ್ ಎಂದು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಗುರು ನಾನಕ್ ಜಯಂತಿಯ ಆಚರಣೆಯು ಸ್ವತಃ ಒಂದು ಬೋಧನೆಯಾಗಿದೆ. ಕಾರ್ತಿಕ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು, ಪ್ರತಿ ಗುರುದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಅಖಂಡ ಪಾಠ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ – ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಗುರು ಗ್ರಂಥ ಸಾಹಿಬ್‌ನ (1430 ಪುಟಗಳು) ಗ್ರಂಥಿಗಳ ತಂಡಗಳಿಂದ ನಿರಂತರ, ಅಖಂಡ ಪಠಣವಾಗಿದ್ದು, ನಿಖರವಾಗಿ 48 ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡು ಗುರುಪುರಬ್‌ನ ಮುಂಜಾನೆಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಾರ್ತಿಕ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ನಗರ ಕೀರ್ತನ್ ಮೆರವಣಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: ಗುರು ಗ್ರಂಥ ಸಾಹಿಬ್ ಅನ್ನು ಅಲಂಕೃತ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅದರ ಮುಂದೆ ಪಂಜ್ ಪ್ಯಾರೆ – ಕೇಸರಿ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಐದು ಸಿಖ್ಖರು ನಿಶಾನ್ ಸಾಹಿಬ್‌ಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಸಾಗುತ್ತಾರೆ – ಮತ್ತು ನಂತರ ಗತ್ಕಾ ಸಮರ ಕಲೆಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು, ಗುರುಗಳ ಸ್ತೋತ್ರಗಳನ್ನು ಹಾಡುವ ಕೀರ್ತನ್ ಜಥಾಗಳು, ಮತ್ತು ಇಡೀ ಸಮುದಾಯವು ಗುರುದ್ವಾರದಿಂದ ನಗರದ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಡೆದು ಮತ್ತೆ ಗುರುದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಬ್ಲಾಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಲಂಗರ್ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ: ಸ್ವಯಂಸೇವಕರಿಂದ ತಯಾರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಉಚಿತ ಸಮುದಾಯ ಊಟವನ್ನು ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದಾರಿಹೋಕರಿಗೆ ಕೈಯಿಂದ ಬಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಲಂಗರ್ ಹಬ್ಬದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ – ಇದು "ನಾ ಕೋಯಿ ಹಿಂದೂ, ನಾ ಕೋಯಿ ಮುಸಲ್ಮಾನ್" ಎಂಬ ಸ್ಥಾಪಕ ತತ್ವದ ಸರಳವಾದ ಭೌತಿಕ ರೂಪದ ಸಾಕಾರವಾಗಿದೆ, ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಸಿದಿರುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಆಹಾರ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗುರುದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಕೀರ್ತನ್, ಅರ್ದಾಸ್ ಮತ್ತು ಕಥಾ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ; ದಿನವು ಸಂಗತ್ (ಸಮುದಾಯ) ಗುರು ಗ್ರಂಥ ಸಾಹಿಬ್ ಮುಂದೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕರಾಹ್ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ – ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿತರಿಸಲಾಗುವ ಸಿಹಿ ರವೆ ಪುಡಿಂಗ್ ಆಗಿದ್ದು, ಹಿಟ್ಟು, ಸಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ತುಪ್ಪವನ್ನು ಸಮಾನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಅದನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಎಲ್ಲರ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.