ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ 2029Jodhpur ನಲ್ಲಿ

ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ — ರಕ್ಷಾ, ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ದಾರವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಹಬ್ಬ — ಶ್ರಾವಣ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಹಲವಾರು ವಿಭಿನ್ನ ಕಥೆಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಪದರವು ಹಳೆಯ ವೈದಿಕ-ಪೌರಾಣಿಕ ರಕ್ಷಾ ಸೂತ್ರವಾಗಿದೆ: ಮಣಿಕಟ್ಟಿಗೆ (ಪುರುಷರಿಗೆ ಬಲ ಮಣಿಕಟ್ಟಿಗೆ, ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಎಡ ಮಣಿಕಟ್ಟಿಗೆ) ತಾಯಿತವಾಗಿ ಕಟ್ಟುವ ಪವಿತ್ರ ದಾರ, "ಯೇನ ಬದ್ಧೋ ಬಲಿ ರಾಜಾ ದಾನವೇಂದ್ರೋ ಮಹಾಬಲಃ ತೇನ ತ್ವಾಮ್ ಅನುಬಧ್ನಾಮಿ ರಕ್ಷೇ ಮಾಚಲ ಮಾಚಲ" — "ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ರಾಜ ಬಲಿಯನ್ನು ಯಾವ ದಾರದಿಂದ ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತೋ, ಆ ದಾರದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತೇನೆ; ಓ ರಕ್ಷಣೆ, ಅಲುಗಾಡಬೇಡ" ಎಂಬ ಶ್ಲೋಕದೊಂದಿಗೆ ಪಠಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಹಳೆಯ ರೂಪವು ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಗತ್ಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ; ಇದು ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಂತ ರಕ್ಷಣಾ ಗಂಟು, ಪುರೋಹಿತರು ಯಜಮಾನನ ಮಣಿಕಟ್ಟಿಗೆ ದಾರ ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಭಾಗವತ ಪುರಾಣವು ಆ ಶ್ಲೋಕದ ಹಿಂದಿನ ರಾಜ-ಬಲಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಷ್ಣುವು ತನ್ನ ವಾಮನ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ರಾಜ ಬಲಿಯನ್ನು ಸುತಲದ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದನು — ಆದರೆ ಬಲಿಯ ಔದಾರ್ಯದಿಂದ ಆಶೀರ್ವದಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅವನ ದ್ವಾರಪಾಲಕನಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಚಡಪಡಿಸಿದಳು, ಮತ್ತು ಶ್ರಾವಣ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀಯ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಸುತಲಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಬಲಿಯ ಮಣಿಕಟ್ಟಿಗೆ ದಾರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದಳು; ಆ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿತನಾದ ಬಲಿ ಅವಳು ಏನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದನು; ಅವಳು ತನ್ನ ಗುರುತನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿ, ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ದ್ವಾರಪಾಲಕನ ವ್ರತದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಲು ಕೇಳಿದಳು. ಬಲಿ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿದನು. ಇದರಿಂದ ಹಬ್ಬದ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಅದರ ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ: ದಾರವು ರಕ್ಷಣೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ವಿನಂತಿಯೂ ಆಗಿದೆ — ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಂಧವು ದೊಡ್ಡ ಬಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಹಾಭಾರತದ ಪದರವು ಇಂದು ಹೆಚ್ಚು ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಚಕ್ರದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಬೆರಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ದ್ರೌಪದಿಯು ತನ್ನ ಸೀರೆಯಿಂದ ಒಂದು ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹರಿದು ಗಾಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದಳು; ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅನಂತ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮರುಪಾವತಿಸಲು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು — ದುಶ್ಯಾಸನನು ದ್ರೌಪದಿಯ ಸೀರೆಯನ್ನು ಕಳಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಕೌರವರ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಚೀರಹರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೀರೆಯು ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದಾಗ ಈ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ, ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಪುರುಷನ ಮಣಿಕಟ್ಟಿಗೆ ದಾರ ಕಟ್ಟುವ ಕಾರ್ಯವು ಸಹೋದರಿ-ಸಹೋದರ ಸಂಬಂಧದ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯಿತು: ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಕ್ಕಿಂತ ಹಳೆಯದಾದ ರಕ್ಷಣಾ ಬಂಧ, ಇದನ್ನು ಯಾವುದೇ ಸಹೋದರಿ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಸಹೋದರನ ನಡುವೆ ಸರಳವಾಗಿ ಕಟ್ಟುವ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಮಾಡಬಹುದು.

ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಮೂರನೇ ಅಂಶವು ಈ ಓದನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಮೇವಾಡದ ರಾಣಿ ಕರ್ಣಾವತಿಯು ಗುಜರಾತಿನ ಬಹದ್ದೂರ್ ಷಾ ವಿರುದ್ಧ ರಕ್ಷಣೆ ಕೋರಿ ಮೊಘಲ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಹುಮಾಯೂನ್‌ಗೆ ರಾಖಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಳು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಹುಮಾಯೂನ್ ರಾಖಿಯನ್ನು ಬಂಧನಕಾರಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ತೋರ್‌ಗೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದನು, ಆದರೂ ಅವನು ತಡವಾಗಿ ತಲುಪಿದನು. ರಾಖಿಯು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸಹ ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆಯಾಗಿ ಈ ಕಥೆಯು ಜನಪ್ರಿಯ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಿತು: ದಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನು ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಇಂದು ಆಚರಿಸುವ ಹಬ್ಬವು ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ನಾಲ್ಕು ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಸಹೋದರಿ ದಾರವನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ, ಮತ್ತು ಈ ಸನ್ನೆ ಸುತಲದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿ, ಚಿತ್ತೋರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕರ್ಣಾವತಿ, ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಯಜಮಾನನನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ — ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಂಧನವೂ ರಕ್ಷಣೆಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು, ಅದನ್ನು ಜಗತ್ತು ಗೌರವಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.