होली 2027इम्फाल मध्ये

होळी दोन सण एकत्र आहेत — पूर्व संध्येची अग्निरात्र आणि पुढच्या दिवसाचा रंगोत्सव — आणि प्रत्येक स्वतंत्र पौराणिक कथेशी जोडलेला आहे.

रात्रीची मुख्य कथा प्रह्लादाची आहे. भागवत पुराणानुसार दैत्यराज हिरण्यकशिपूने ब्रह्मदेवाकडून असे वरदान मिळवले की त्याला माणूस वा पशू, दिवसा वा रात्री, आत वा बाहेर, शस्त्राने वा हाताने, पृथ्वीवर वा आकाशात मारता येणार नाही. त्याने स्वतःला एकमेव देव घोषित केले व विष्णुपूजेला बंदी घातली. पण त्याचा मुलगा प्रह्लाद बालपणापासूनच विष्णूचे स्मरण करत असे. हिरण्यकशिपूने विष, हत्ती, सर्प, कडा — सर्व प्रकारे वध करण्याचा प्रयत्न केला, प्रत्येक वेळी विष्णूने रक्षण केले. शेवटी त्याने आपली बहीण होलिका हिला बोलावले, जिला अग्निरोधक वस्त्राचे वरदान होते. होलिकेने प्रह्लादाला मांडीवर घेऊन चिता प्रवेश केला. धर्माचा वारा वळला: वस्त्र होलिकेच्या खांद्यावरून उडून प्रह्लादावर पडले, आणि होलिका भस्म झाली तर बालक सुखरूप बाहेर आला. पुढे विष्णूने नृसिंहरूपात स्तंभातून प्रकट होऊन — न मनुष्य न पशू — संध्याकाळी (न दिवस न रात्र), उंबरठ्यावर (न आत न बाहेर), नखांनी (न शस्त्र न हस्त) हिरण्यकशिपूचा वध केला. फाल्गुन पौर्णिमेच्या पूर्वसंध्येला होलिका दहन हे त्या अहंकाराच्या दहनाचे आणि भक्ताच्या रक्षणाचे स्मरण आहे.

रंगांच्या दिवसाची कथा वृंदावनातून आहे. लहान कृष्ण, पूतनेच्या विषामुळे श्यामल वर्ण, यशोदामातेला विचारतो की गोरी राधा त्याच्यापेक्षा वेगळी का आहे. यशोदा हसून म्हणते — ज्या रंगात हवे त्या रंगात तिचा चेहरा रंगव. कृष्ण अंगणातून गुलाल घेऊन राधेवर आणि सख्यांवर टाकतो, ज्या त्याला बरसान्याच्या गल्ल्यांमध्ये काठ्या आणि पाण्याने पळवतात. यातूनच बरसाना-नंदगावची लट्ठमार होळी आणि व्यापक रंगफेकीची प्रथा भारतभर पसरली.

तिसरी कथा शिवपुराणातून आहे. कामदेवाला देवांनी शिवतपस्या भंग करण्यासाठी पाठवले; शिवांनी तिसरा डोळा उघडला आणि कामाला फाल्गुन पौर्णिमेला भस्म केले. होळीत म्हणूनच मूक स्मरण आहे — होलिकेला जाळणारी अग्नी आंतरिक आसक्तीलाही जाळते.

या तीन कथांची ही गुंतागुंत दोन-दिवसीय रूप समजावते: रात्रीची अग्नी शुद्धी आणि धर्मविजयाचे स्मरण; दिवसाचे रंग त्यानंतरच्या मुक्तीचा उत्सव.