தசரா 2030Rampur இல்

தசரா — விஜயதசமி, "வெற்றியின் பத்தாம் நாள்" — நவராத்திரிக்குப் பிறகு ஐப்பசி மாத சுக்ல தசமியில் வருகிறது. இந்து நாட்காட்டியில் இரண்டு மிகவும் போற்றப்படும் சம்ஸ்கிருத காவியங்களும், பல வரலாற்று மரபுகளும் ஒன்றிணையும் ஒரே நாள் இது.

வால்மீகி ராமாயணம், இலங்கையில் நடந்த பெரும் போரின் உச்சக்கட்டத்தை இந்நாளில் வைக்கிறது. அனுமன் சீதையைக் கண்டுபிடித்த பிறகு, வானரப் படை கடலுக்கு குறுக்கே கற்களால் பாலம் கட்டிய பிறகு, வாரக்கணக்கில் நடந்த சண்டைகள் மற்றும் ஆகாயப் போர்களில் ராமனும் லட்சுமணனும் மயங்கி விழுந்து அனுமனின் மூலிகை மலையால் உயிர் பெற்ற பிறகு, ராமன் ராவணனை இறுதிப் போரில் சந்திக்கிறார். பத்துத் தலை ராக்ஷச மன்னனான ராவணன், ரிஷி விஸ்ரவா மற்றும் தைத்திய இளவரசி கைகேசியின் மகன், ஒரு சாதாரண அசுரன் அல்ல — அவர் ஒரு சிறந்த சிவ பக்தன், வேதங்களில் ஆழ்ந்த புலமை பெற்றவர், சிவ ஸ்தோத்திரங்களை உச்சரித்து பாறைகளையும் உருகச் செய்யும் இசை மேதை, மற்றும் வலிமைமிக்க போர் பயிற்சி பெற்ற சத்திரியன். அவரது ஒரே மற்றும் மறுக்க முடியாத குறைபாடு, சீதையை கவர்ந்து சென்ற பிறகு அவளை விடுவிக்க மறுத்ததுதான். இந்த சண்டை ஒரு நாள் முழுவதும் நீடித்தது; ராமன் ஒவ்வொரு முறையும் அவனது ஒரு தலையை வெட்ட, மற்றொரு தலை முளைத்தது. ராவணனின் சகோதரனான விபீஷணன் — ராமனுடன் சேர்ந்தவர் — இறுதியாக ராமனிடம் ரகசியத்தைச் சொல்கிறார்: ராவணன் தனது அமிர்தத்தை தனது நாபியில் வைத்திருக்கிறான். ராமன் அகஸ்திய முனிவர் அளித்த பிரம்மாஸ்திரத்தை எடுத்து, சரியான மந்திரத்துடன் அதை உச்சரித்து ஏவுகிறார்; அம்பு ராவணனின் நாபியைத் தாக்கி, சூரிய அஸ்தமனத்தில் அவனை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. ஒரு பிராமணனைக் கொன்ற அரிய செயலைச் செய்த ராமன், விபீஷணனின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் பிராயச்சித்தம் செய்து, இலங்கையின் ராஜ்யத்தை விபீஷணனுக்கு மீட்டளித்து, இருபது நாட்களுக்குப் பிறகு தீபாவளியில் முடிவடையும் நீண்ட பயணத்திற்குத் தயாராகிறார். ராமன் ராவணனைக் கொன்ற நாள், ஒவ்வொரு ராம் லீலா நிகழ்ச்சியும் முடிவடையும் நாளாகவும், ராவணனின் ஒவ்வொரு உருவப் பொம்மையும் எரிக்கப்படும் நாளாகவும் உள்ளது.

மார்க்கண்டேய புராணத்தில் உள்ள தேவி மகாத்மியம், இதே நாளில் துர்கா தேவி மகிஷாசுரனைக் கொன்றதை, தனது ஒன்பது இரவுப் போரின் பத்தாம் நாளாகக் குறிப்பிடுகிறது. இந்த இரண்டு கதைகளும் — ராவணன் மீது ராமன், மகிஷன் மீது தேவி — ஒரு தேதியை விட அதிகமாகப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன: இரண்டுமே பெரும் ஆயுதமேந்திய எதிரிகள், தங்களுக்கு சமமாக ஒரு சக்தி திரண்ட பிறகு வீழ்த்தப்பட்டனர். எனவே விஜயதசமி, நீண்ட காலமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட சக்தி இறுதியாக வெற்றியாக மாறும் நாளாகக் கருதப்படுகிறது; இது மகாபுருஷனின் மந்திரம் நிறைவடையும் நாள்.

மூன்றாவது மரபு மகாபாரதத்தைச் சேர்ந்தது. பாண்டவர்களின் பன்னிரண்டு வருட வனவாசம் மற்றும் ஒரு வருட அஞ்ஞாதவாசம் (மறைந்த வாழ்க்கை) முடிந்த பிறகு, அவர்கள் அஞ்ஞாதவாசத்தை மறைந்து கழிக்க வேண்டியிருந்தது — மேலும் அவர்கள் தங்கள் தெய்வீக ஆயுதங்களை விராட தேசத்தின் எல்லையில் உள்ள ஒரு சமி மரத்தில் மறைத்து வைத்திருந்தனர், அங்கு அவர்கள் மன்னரின் அரண்மனையில் வேலைக்காரர்களாகப் பணியாற்றினர். விஜயதசமி அன்று, அஞ்ஞாதவாசம் முடிந்தது; பாண்டவர்கள் சமி மரத்திலிருந்து தங்கள் ஆயுதங்களை மீட்டெடுத்து அவற்றை வழிபட்டனர். இதிலிருந்து சஸ்திர பூஜை — இந்நாளில் ஆயுதங்கள் மற்றும் கருவிகளை வழிபடுதல் — மற்றும் விஜயதசமி அன்று சமி (ஆப்தா) இலைகளைத் தங்கமாகப் பரிமாறிக் கொள்ளும் நீண்டகால மரபு, பாண்டவர்கள் தங்கள் சத்திரிய தர்மத்திற்குத் திரும்பியதைக் குறிக்கும் வகையில் உருவானது.

நான்காவது மரபு வரலாற்று-அரசியல் சார்ந்தது. விஜயநகரப் பேரரசர்கள் ஹம்பியில் பத்து நாள் மகாநவமி-தசராவை பேரரசின் பெரும் மாநில விழாவாகக் கொண்டாடினர், அவர்களுக்குப் பிறகு மைசூரில் ஒடையார்கள் இந்த வழக்கத்தைத் தொடர்ந்தனர்; இன்றைய மைசூர் தசரா, அலங்கரிக்கப்பட்ட யானைகள் மற்றும் விஜயதசமி அன்று சாமுண்டீஸ்வரி ஊர்வலத்துடன், அதன் நேரடி தொடர்ச்சியாகும். சிவாஜியின் கீழ் மராட்டியர்கள் இதை இராணுவப் படையெடுப்புகளைத் தொடங்கும் நாளாகக் கொண்டாடினர் — புதிய அறுவடை முடிந்தது, பருவமழை முடிந்தது, இராணுவம் ஓய்வெடுத்தது. வங்காளம் இந்நாளை பிஜோயா தசமி என்று கொண்டாடுகிறது, இது துர்கா பூஜையின் முடிவாகும், அப்போது தேவியின் களிமண் உருவம் ஊர்வலமாக ஆற்றுக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு நீரில் மூழ்கடிக்கப்படுகிறது; இந்த மூழ்குதல் விழாவை முடித்து, தேவியை கைலாசத்தில் உள்ள அவளது கணவரின் வீட்டிற்கு அனுப்புகிறது.

மேகநாதன் மற்றும் கும்பகர்ணனுடன் ராவணனின் உருவப் பொம்மையை எரிப்பது இந்த கதைகள் அனைத்தின் அடுக்கி வைக்கப்பட்ட எடையையும் கொண்டுள்ளது: ஒரு நேரடியான வரலாற்று உச்சக்கட்டம், அசுரனை வென்ற உள்ளக வெற்றி, சத்திரிய தர்மத்தின் மறுசீரமைப்பு, புதிய தொடக்கங்களின் தொடக்கம். ராவணனின் பத்து தலைகள் — வேதங்களை வாசித்தவர்கள், இசை அறிஞர்கள், ராஜதந்திரத்தின் தலைவர்கள், ஆயினும் ஒரு விடாப்பிடியான ஆசையால் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டவர்கள் — பாரம்பரியமாக பத்து உள்ளக எதிரிகளைக் குறிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது: காமம், குரோதம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்ஸர்யம், அகங்காரம், அநியாயம், அனுதாபம், மற்றும் அமானவதா. சூரிய அஸ்தமனத்தில் எரிக்கப்படும் இந்த நெருப்பு, ராவணனின் நேரடி முடிவாகவும், ஆண்டின் திரண்ட எதிர்மறைகளின் அடையாள முடிவாகவும், தீபாவளி விளக்குகளில் முடிவடையும் சுபமான காலத்தின் முதல் ஒளிரும் சமிக்ஞையாகவும் உள்ளது.