குரு நானக் ஜெயந்தி 2029

குருநானக் ஜெயந்தி – குர்புரப் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது – சீக்கிய மரபின் நிறுவனர் குருநானக் தேவ் ஜியின் பிறந்த நாளை 1469 CE இல் கார்த்திகை மாத பௌர்ணமியில் (கார்த்திக் பௌர்ணமி) நினைவுகூருகிறது. இந்த விழா சீக்கிய நாட்காட்டியில் மிகவும் புனிதமான நாளாகும், மேலும் பஞ்சாப், சீக்கிய புலம்பெயர்ந்தோர் மற்றும் மத நல்லிணக்கத்திற்கான ஒரு தேசிய அனுசரிப்பாக இந்தியா முழுவதும் அதிகரித்து வருகிறது.

ஜனமசாக்ஷிகள் – குருநானக்கின் சீடர்களால் தொகுக்கப்பட்ட பாரம்பரிய பிறப்பு-கதைகள் – ராய் போயி டி தல்வண்டி கிராமத்தில் (தற்போது பாகிஸ்தானில் உள்ள நன்கானா சாகிப்) மேத்தா காலு (பேடி க்ஷத்ரிய சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு எளிய கணக்காளர்) மற்றும் மாதா த்ரிப்தா ஆகியோருக்கு அவர் பிறந்ததை விவரிக்கின்றன. அவரது பிறப்பு அறிகுறிகளுடன் விவரிக்கப்படுகிறது: அவர் பிறந்த தருணத்தில், கிராம ஜோதிடர் பண்டிட் ஹர்தயால் அவரது ஜாதகத்தை கணித்து, அவர் கண்டதை உறுதிப்படுத்த மறுத்துவிட்டார் – அதாவது குழந்தை விஷ்ணுவின் சொந்த வெளிப்பாடு, உலகங்களை அவற்றின் இருளிலிருந்து வெளியே கொண்டுவர பிறந்தவர். ஜோதிடரின் கணிப்பு: "அவர் இந்துக்களாலும் முஸ்லிம்களாலும் சமமாக வணங்கப்படுவார்; அவரது பெயர் தெற்கின் கடல்களிலிருந்து வடக்கின் நதிகள் வரை எதிரொலிக்கும்; உடைந்ததை சரிசெய்ய அவர் இங்கு வந்துள்ளார்." அவரது ஆரம்ப ஆண்டுகளிலிருந்தே, ஜனமசாக்ஷிகள் நானக்கை அவரது சகாக்களைப் போலல்லாமல் ஒரு குழந்தையாக விவரிக்கின்றன: ஐந்து வயதில் அவர் ஏற்கனவே கிராம பண்டிதர்கள் மற்றும் முல்லாக்களிடம் அவர்களால் பதிலளிக்க முடியாத கேள்விகளைக் கேட்டார்; ஏழு வயதில், முதன்முதலில் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது, அவர் வழக்கமான எழுத்துக்களை எழுத மறுத்து, அதற்கு பதிலாக எழுத்துக்கள் பற்றிய ஒரு கவிதையை இயற்றினார் – ஒவ்வொரு மெய்யெழுத்தும் இதயத்தில், பலகையில் உள்ள வடிவத்தின் கீழ் உண்மையாக என்ன அர்த்தம் என்பதைப் பற்றி.

அடிக்கடி மீண்டும் சொல்லப்படும் ஒரு கதை அவரது ஜனேவு சடங்கு பற்றியது – ஒரு பையன் முறையான படிப்புக்குள் நுழைவதைக் குறிக்கும் இந்து நூல் கட்டும் சடங்கு. ஒன்பது வயது நானக்கிற்கு அதைச் செய்ய குடும்ப அர்ச்சகர் வந்தபோது, அந்தப் பையன் கேட்டான்: "கறைபடக்கூடிய, உடையக்கூடிய, எரியக்கூடிய ஒரு நூலால் என்ன பயன்? எனக்கு கருணையின் நூல், மனநிறைவின் நூல், கட்டுப்பாட்டின் நூல், உண்மையின் நூல் ஆகியவற்றைக் கொடுங்கள் – இவை எரியாத அல்லது உடையாத நூல்கள்." ஜனமசாக்ஷி கூறுவது போல், அர்ச்சகரால் பதிலளிக்க முடியவில்லை. நானக் பருத்தி நூலை மறுத்துவிட்டார். இந்த தருணத்திலிருந்து, சீக்கிய மரபு அவர் மதத்தின் வடிவம் மற்றும் அதன் சாராம்சத்திற்கு இடையில் வேறுபடுத்தத் தொடங்கிவிட்டார் என்று கருதுகிறது – இது அவரது போதனையின் அடிப்படையாக மாறும் ஒரு வேறுபாடு.

அவரது வாழ்க்கையின் மைய தருணம், ஒவ்வொரு ஜனமசாக்ஷியிலும் சொல்லப்படுவது, சுல்தான்பூர் லோதியில் உள்ள ஆற்று நீராடல் ஆகும். உள்ளூர் முஸ்லிம் ஆளுநரிடம் ஒரு கடைக்காரராக பணிபுரிந்த ஒரு இளைஞனாக, நானக் ஒரு நாள் காலை காளி பெயின் ஆற்றில் குளிக்கச் சென்றார். அவர் தண்ணீரில் இறங்கினார், ஆனால் மேலே வரவில்லை. நகரவாசிகள் தேடி, அவர் மூழ்கிவிட்டதாகக் கருதினர். மூன்று நாட்களுக்கு ஆறு அவரை வைத்திருந்தது. மூன்றாம் நாள் அவர் வெளிப்பட்டார் – மேலும் ஒரு இடைவெளிக்கு மௌனமாக இருந்தார் – பின்னர் மறைந்த பிறகு தனது முதல் வார்த்தைகளை பேசினார்: "ந கோய் இந்து, ந கோய் முஸ்லிமான்" – "இந்து இல்லை, முஸ்லிம் இல்லை." இந்த வரி சீக்கிய பாதையின் ஸ்தாபக உச்சரிப்பாகக் கருதப்படுகிறது: எந்தவொரு பாரம்பரியத்தையும் மறுப்பதல்ல, ஆனால் ஒவ்வொரு மத வடிவத்தின் கீழும் ஒரு அடிப்படை மனித யதார்த்தம் உள்ளது என்பதையும், தெய்வீகம் ஒவ்வொரு பெயரையும் சமமாக அடைகிறது என்பதையும் உறுதிப்படுத்துகிறது. இந்த தருணத்திலிருந்து நானக் நான்கு பெரிய உதாசிகளைத் தொடங்கினார் – நீண்ட பயணங்கள், கால்நடையாக, அவரது முஸ்லிம் தோழர் மர்தானா ரபாப் வாசிக்க, இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் மற்றும் அதற்கு அப்பாலும். அவர் ஹரித்வார், பனாரஸ், பூரி, ராமேஸ்வரம், இலங்கை, பின்னர் மேற்கு நோக்கி மெக்கா, மதீனா, பாக்தாத் மற்றும் பெர்சியாவின் புனித நகரங்கள், பின்னர் திபெத் மற்றும் இமயமலை ராஜ்யங்களுக்குச் சென்றார். அவர் எங்கு சென்றாலும் அதே பாடல்களைப் பாடினார் – ஜப்ஜி சாகிப் மற்றும் ஆசா டி வார் ஆன பாடல்கள், பின்னர் அவரது வாரிசு குருக்கள் மற்றும் பக்தி கவிஞர்களின் எழுத்துக்களுடன், குரு கிரந்த் சாகிப் ஆக மாறின. அவர் தனது வாரிசைத் தேர்ந்தெடுத்து 1539 இல் கர்தார்பூரில் இறந்தார், பிக்ரமி நாட்காட்டியின் அசு வாடி 10 அன்று – சீக்கியர்களால் ஆண்டுதோறும் ஜோதி ஜோட் திவாஸ் ஆக அனுசரிக்கப்படும் ஒரு தேதி.

குருநானக் ஜெயந்தி அனுசரிப்பு ஒரு போதனையாகும். கார்த்திக் பௌர்ணமிக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு, ஒவ்வொரு குருத்வாராவிலும் அகண்ட பாத் தொடங்குகிறது – கிரந்திகளின் தொடர் வாசிப்பால் முழு குரு கிரந்த் சாகிப் (1430 பக்கங்கள்) தொடர்ச்சியாக, இடைவிடாமல் பாராயணம் செய்யப்படுகிறது, இது சரியாக 48 மணி நேரத்தில் முடிந்து குர்புரப் விடியற்காலையில் முடிவடையும் வகையில் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. கார்த்திக் பௌர்ணமி அன்று காலை, நகர் கீர்த்தன் ஊர்வலம் தொடங்குகிறது: குரு கிரந்த் சாகிப் ஒரு அலங்கரிக்கப்பட்ட பல்லக்கில் ஊர்வலத்தின் தலைப்பில் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது, அதற்கு முன்னால் பஞ்ச் பியாரே – காவி நிற ஆடைகளை அணிந்த ஐந்து சீக்கியர்கள் நிஷான் சாகிப்களை ஏந்திச் செல்கின்றனர் – அதைத் தொடர்ந்து கட்கா தற்காப்புக் கலை நிகழ்ச்சிகள், குருக்களின் பாடல்களைப் பாடும் கீர்த்தன் ஜாதாக்கள் மற்றும் முழு சமூகமும் குருத்வாராவிலிருந்து நகர வீதிகள் வழியாக ஒரு வட்டத்தில் நடந்து மீண்டும் குருத்வாராவிற்கு வந்து சேர்கிறது. ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஊர்வலம் லங்கர் நிலையங்களில் நிற்கிறது: தன்னார்வலர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட இலவச சமூக உணவுகள், மதம், சாதி அல்லது பின்னணி பாராமல் ஒவ்வொரு வழிப்போக்கருக்கும் கையால் பரிமாறப்படுகிறது, தரையில் சமமாக அமர்ந்து உண்ணப்படுகிறது. லங்கர் என்பது விழாவின் மிகவும் வலியுறுத்தப்பட்ட நடைமுறையாகும் – இது "ந கோய் இந்து, ந கோய் முஸ்லிமான்" என்ற ஸ்தாபகத்தின் எளிமையான பொருள் வடிவமாகும், அதாவது அனைவரும் சமமாகப் பசியுடன் இருப்பதால் அனைவரும் சமமாக உணவளிக்கப்படுகிறார்கள். குருத்வாராவில் சிறப்பு கீர்த்தன், அர்தாஸ் மற்றும் கதா இரவு முழுவதும் தொடர்கின்றன; நாள் சங்கத் (சமூகம்) குரு கிரந்த் சாகிப் முன் ஒன்றாக தலைவணங்கி, கரஹ் பிரசாத் – அனைவருக்கும் விநியோகிக்கப்படும் ஒரு இனிப்பு ரவை புட்டிங், மாவு, சர்க்கரை மற்றும் நெய் சம விகிதத்தில் தயாரிக்கப்பட்டு, அதை உண்பவர்கள் அனைவரின் சமத்துவத்தையும் குறிக்கிறது – பெறுவதோடு முடிவடைகிறது.