ஹனுமான் ஜயந்தி 2029

அனுமன் ஜெயந்தி — அஞ்சனை மற்றும் கேசரியின் மகனும், வாயுவின் அருளால் கருத்தரித்த சிரஞ்சீவியான அனுமனின் பிறப்பு — இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் வெவ்வேறு சம்பிரதாயங்களால் வெவ்வேறு நாட்களில் கொண்டாடப்படுகிறது. வட இந்தியாவில் சைத்ர பௌர்ணமியில் அனுசரிக்கப்படுகிறது; தமிழ்நாடு மற்றும் கேரளாவில் மார்கழி மாதத்தில் (டிசம்பர்-ஜனவரி) மூல நட்சத்திர நாளில்; கர்நாடகா மற்றும் ஆந்திராவில் வைசாக கிருஷ்ண தசமியில்; ஒடிசாவில் வைசாக பௌர்ணமியில். வால்மீகி ராமாயணம், ஆஞ்சநேய சரித்திரம் மற்றும் ஸ்கந்த புராணம் ஆகியவை இணைந்து இந்த கதையை விவரிக்கின்றன, மேலும் துளசிதாசரின் அனுமன் சாலிசா அதை சுருக்கமாகக் கூறுகிறது.

அஞ்சனை, பூமியில் ஒரு வானரத் தாயாகப் பிறப்பதற்கு முன், இந்திரனின் அவையில் புஞ்சிகஸ்தலா என்ற அப்சரஸாக இருந்தாள். அவள் ஒருமுறை ரிஷி அகத்தியரின் தியானத்தை கேலி செய்ததால், வானரப் பெண்ணாகப் பிறக்க சாபமிடப்பட்டாள்; விஷ்ணுவின் வரவிருக்கும் ராம அவதாரத்தில் அவரது சேவக-தோழனாக அவதரிக்கும் ஒரு மகனைப் பெற்றெடுப்பதன் மூலம் மட்டுமே சாபம் நீங்கும். அவள் சுமேருப் பகுதியின் வானரத் தலைவரான கேசரியை மணந்தாள். பல ஆண்டுகளாக குழந்தை பாக்கியம் இல்லாத பிரார்த்தனைகள் தொடர்ந்தன. அஞ்சனை இறுதியாக அஞ்சனாத்ரி மலைக்கு — அவளது பெயரைக் கொண்ட மலைக்கு — சென்று நீண்ட தவம் செய்தாள்; வாயு புராணம் அவள் கோடை, மழை மற்றும் குளிர்காலம் முழுவதும் ஒரு காலில் நின்று, உதிர்ந்த இலைகளைத் தவிர வேறு உணவு இல்லாமல் இருந்ததாக விவரிக்கிறது.

அதே நேரத்தில், தசரதர் அயோத்தியில் ராமருக்காக புத்திரகாமேஷ்டி யாகம் செய்து கொண்டிருந்தார். மூன்று ராணிகளுக்கும் பாயசத்தை வழங்கிய அக்னி தேவனில் இருந்த விஷ்ணு, சிறிதளவு பாயசத்தை கொடுக்காமல் விட்டுவிட்டார்; ஒரு பருந்து (சில நூல்களில் கந்தர்விகா, மற்றவற்றில் கழுகு) இந்த மீதமுள்ள பாயசத்தை தன் அலகில் எடுத்துச் சென்றது. அஞ்சனை தன் தவத்தில் நின்றிருந்த காட்டின் வழியாக வீசிய வாயு, பறவையை அவள் தலைக்கு மேல் வழிநடத்தி, பாயசத்தின் ஒரு துளியை அவளது பிரார்த்தனைக்காக உயர்த்திய திறந்த உள்ளங்கைகளில் விழச் செய்தார். அவள் அதைக் குடித்தாள். அந்த துளியிலிருந்து, விஷ்ணுவின் பங்கை வாயுவின் மூச்சு அவளது கருப்பைக்கு கொண்டு சென்றதால், அனுமன் கருத்தரித்தார் — எனவே அவர் அஞ்சனை, கேசரி மற்றும் அவரைக் கொண்டுவந்த வாயு ஆகிய மூவரால் பிறந்தார்.

ஸ்கந்த புராணம் குழந்தையின் முதல் நாட்களை விவரிக்கிறது. அனுமன் பசியுடன் பிறந்தார் — அவரது தாயின் மீதான சாபம் அவளது சக்தியைக் கட்டுப்படுத்தியிருந்தது, இப்போது அவளது மகன் பலருக்காக வாழ வேண்டியிருந்தது. ஒரு நாள் காலை அஞ்சனை உணவு சேகரிக்கச் சென்றபோது, ​​குழந்தை அனுமன் உதிக்கும் சூரியனைக் கண்டு, அதை ஒரு பெரிய பழுத்த மாம்பழம் என்று கருதி, அதைப் பிடிக்க பாய்ந்தார். பூமியிலிருந்து சூரியனின் சுற்றுப்பாதைக்கு ஒரு குழந்தை பாய்ந்த இந்த நிகழ்வு — அவரது உடல் வலிமையின் அளவை நிர்ணயிக்கிறது என்று நூல்கள் மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடுகின்றன. குழந்தை நெருங்கியதும், சூரியன் பீதியடைந்து உதவிக்கு அழைத்தார். இந்திரன் ஐராவதத்தின் மீது ஏறி குழந்தையை இடைமறித்து, தன் வஜ்ராயுதத்தால் அதன் தாடைகளுக்கு இடையில் தாக்கினார்; அனுமன் ஒரு மலையின் மீது — அஞ்சனாத்ரி மலையின் மீதே — மயக்கமடைந்து விழுந்தார், மேலும் அவரது கீழ் தாடை உடைந்தது (ஹனுமான் என்ற பெயருக்கு "உடைந்த தாடையுடையவன்" என்று பொருள்). தன் மகன் தாக்கப்பட்டதைக் கண்ட வாயு, துக்கத்தால் தன் மூச்சை உள்ளிழுத்து அசைவற்று நின்றார்; அனைத்து உலகங்களிலும் காற்று நின்றுபோனது, மேலும் ஒவ்வொரு லோகத்திலும் உள்ள உயிரினங்கள் மூச்சுத் திணறத் தொடங்கின. தேவர்கள், பீதியடைந்து, வாயு குழந்தையுடன் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு வந்து, சிறுவனை மீட்டெடுக்கவும், அவரது தந்தையை மீண்டும் சுவாசிக்கச் செய்யவும் தங்களால் முடிந்த அனைத்து ஆசீர்வாதங்களையும் வழங்கினர். பிரம்மா தனது சொந்த ஆயுதத்திலிருந்தும், சாபத்தால் ஏற்படும் மரணத்திலிருந்தும் அவனுக்குப் பாதுகாப்பை அளித்தார். இந்திரன் வஜ்ராயுதத்திலிருந்து அவனுக்குப் பாதுகாப்பை அளித்தார். யமன் அவனுக்கு மரணமில்லாப் பெருவாழ்வை அளித்தார். சூரியன் தனது சொந்த ஒளியில் நூறில் ஒரு பங்கை அவனுக்கு அளித்தார். வருணன் நீரிலிருந்து அவனுக்குப் பாதுகாப்பை அளித்தார். அக்னி நெருப்பிலிருந்து. வாயுவே அவனை மீட்டெடுத்து, காற்றின் வேகத்தையும் வலிமையையும் அவனுக்கு அளித்தார். இந்த வரங்கள் அனைத்தும் அனுமனை ஒரு சிரஞ்சீவியாக — கல்பங்கள் முழுவதும் இறக்காத ஏழு உயிரினங்களில் ஒருவராக — ஆக்கின, மேலும் வரவிருக்கும் ராம அவதாரத்தில் அவரது சேவைக்கான அடித்தளத்தை அமைத்தன.

ஒரு இரண்டாவது சாபம் அவரைப் பாதித்தது. பல தேவர்களால் ஒரே நேரத்தில் வழங்கப்பட்ட குழந்தையின் சக்திகள், எந்த குழந்தை பருவத்திற்கும் மிக அதிகமாக இருந்தன; அவரது உற்சாகத்தில் அவர் பல ரிஷிகளின் தியானங்களுக்கு இடையூறு விளைவித்தார். முனிவர்கள் அவரை — உலகைக் காக்கும் தர்ம நோக்கத்துடன் மெதுவாக — தனது சக்திகளின் முழு அளவையும் மறக்கும்படி சபித்தனர், தேவைப்படும் நேரத்தில் யாராவது நினைவூட்டினால் மட்டுமே அவற்றை நினைவில் கொள்ளும்படி. இந்த சாபத்தால்தான், சுந்தர காண்டம் முழுவதும், அனுமன் கடலைத் தாண்ட முடியும் என்பதை ஜாம்பவான் நினைவூட்ட வேண்டும்; அவர் என்ன செய்ய முடியும் என்று சொல்லப்பட்டவுடன், சாபம் நீங்கி அவர் அதைச் செய்கிறார். இந்த மறதி ஒரு போதனையாகும் — தெய்வீகமாக வழங்கப்பட்டாலும், ஒரு பெரிய சக்தி, மற்றவருக்காக அதைப் பயன்படுத்த அழைக்கப்பட்டு, மற்றவரால் நினைவூட்டப்படும்போது மட்டுமே உண்மையாகக் கிடைக்கும்.

ராமருக்கும் சீதைக்கும் அனுமனின் வாழ்நாள் சேவை, இலங்கையில் அசோக வனத்தில் சீதையைக் கண்டுபிடித்தது, தன் வாலால் இலங்கையை எரித்தது, இறக்கும் நிலையில் இருந்த லட்சுமணனை உயிர்ப்பிக்க இமயமலையிலிருந்து சஞ்சீவி மலையைத் தூக்கி வந்தது, பெரும் போரில் தூதுவராகவும் போர்வீரனாகவும் அவரது பங்கு — இவை அனைத்தும் ராமாயணத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளன. ராமரின் பெயர் எந்த உலகத்திலும் பாடப்படும் வரை, அனுமன் அந்த உலகங்களில் கேட்டுக்கொண்டே இருப்பார் என்று ராமர் தானே அவருக்கு உறுதியளித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. எனவே, ஒவ்வொரு ராமாயண பாராயணத்திலும், ஒவ்வொரு அனுமன் சாலிசாவிலும், ஒவ்வொரு பஜனையிலும் அவர் உடனிருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த விழா அனுமன் சாலிசாவை பதினொரு அல்லது நூற்று எட்டு முறை படிப்பதன் மூலமும், அவரது சிலைக்கு சிந்துாரம் மற்றும் எண்ணெய் வழங்குவதன் மூலமும் (சீதை ஒருமுறை திருமணமான பெண்கள் தங்கள் கணவரின் நீண்ட ஆயுளுக்காக அதை அணிவார்கள் என்று அவரிடம் விளக்கியதால் சிந்துாரம்; அடுத்த நாள் அனுமன் ராமருக்காக தனது முழு உடலையும் சிந்துாரத்தால் மூடினார்), மற்றும் நீண்ட கோயில் ஊர்வலங்கள் மூலமும் அனுசரிக்கப்படுகிறது. மிகவும் அனுசரிக்கப்படும் சடங்கு ஒரு சடங்கே அல்ல — பயப்படும் தருணங்களில் அவரது பெயரை ஒரு எளிய, அமைதியான உச்சரிப்பு, அதில் சாபம் மீண்டும் மெதுவாக நீக்கப்பட்டு, அவர் வைத்திருக்கும் வலிமை மீண்டும், எளிமையாக, கிடைக்கப்பெறுகிறது.