மகர சங்கராந்தி 2030

மகர சங்கராந்தி என்பது சூரியன் மகர ராசியில் நுழையும் நாள். மற்ற இந்து பண்டிகைகளைப் போலல்லாமல், இது சந்திர நாட்காட்டியின்படி அல்லாமல் சூரிய நாட்காட்டியின்படி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இது ஒரு திதியுடன் பிணைக்கப்படாமல், ஒரு வானியல் நிகழ்வுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளதால், ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரே கிரிகோரியன் தேதியில் (ஜனவரி 14 அல்லது 15) வருகிறது. இதைச் சுற்றி பல கதைகள் உள்ளன.

மகாபாரதம் பொதுவாகக் கூறப்படும் தொடர்பைக் கொடுக்கிறது. குருக்ஷேத்திரப் போரில் அர்ஜுனனின் அம்புகளால் பீஷ்ம பிதாமகர் வீழ்த்தப்பட்ட பிறகு, அவர் இறக்கவில்லை. அவர் தனது தந்தை சாந்தனுவிடம் இருந்து இச்சா-மிருத்யு — அதாவது, தான் விரும்பிய நேரத்தில் மட்டுமே மரணம் — என்ற வரத்தைப் பெற்றிருந்தார். சூரியன் பூமத்திய ரேகைக்கு தெற்கே பயணிக்கும் தட்சிணாயன காலமான ஆறு மாதங்களில் தனது உடலைத் துறக்க மறுத்துவிட்டார். எனவே பீஷ்மர் ஐம்பத்தெட்டு நாட்கள் அம்புப் படுக்கையில், வலியுடன் ஆனால் உயிருடன், சாந்தி மற்றும் அனுசாசன பர்வங்களில் யுதிஷ்டிரருக்கு தர்மத்தைப் போதித்து, சூரியன் வடக்கே திரும்புவதற்காகக் காத்திருந்தார். சூரியன் மகர ராசியில் நுழைந்த நாளில், அவர் தனது உடலைத் துறந்து மோட்சம் அடைந்தார். உத்தராயணத்தில் — பிரகாசமான ஆறு மாதங்களில் — இறப்பது மேல் உலகிற்கு இட்டுச் செல்லும் என்றும், தட்சிணாயனத்தில் இறப்பது மறுபிறவிச் சுழற்சிக்கு இட்டுச் செல்லும் என்றும் கற்பிக்க மகாபாரதம் இந்த காட்சியை அமைக்கிறது; பீஷ்மர் தனது வாழ்நாள் தர்மத்திற்கு ஏற்றவாறு தனது முடிவை அடைய உத்தராயணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவரது நினைவாக, தானம், புனித நதிகளில் நீராடுதல் மற்றும் முன்னோர்களை நினைவுகூருதல் ஆகியவை சிறப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நாளாக இந்த பண்டிகை அனுசரிக்கப்படுகிறது.

இரண்டாவது கதை சூரியன் மற்றும் அவரது மகன் சனியுடன் தொடர்புடையது. பவிஷ்ய புராணம், மகர ராசியின் அதிபதியான சனி, ஒரு குடும்ப தகராறு காரணமாக தனது தந்தை சூரியனிடமிருந்து பிரிந்திருந்ததாகக் கூறுகிறது. மகர சங்கராந்தி அன்று, சூரியன் தனது மகனின் வீட்டிற்குச் செல்கிறார் — இது தந்தை-மகன் நல்லிணக்கம், இந்த நாளின் அண்டவியல் அடிப்படையாகக் கருதப்படுகிறது. எனவே, குடும்ப மரபின்படி இந்த நாள் மனக்கசப்புகளை நீக்குகிறது: உறவினர்கள் ஒருவரையொருவர் சந்தித்து, எள் மற்றும் வெல்ல இனிப்புகளை "தில்குல் க்யா, கோட் கோட் போலா" ("இந்த எள் மற்றும் வெல்லத்தை எடுத்துக்கொள், இனிமையாகப் பேசு") என்ற சூத்திரத்துடன் பரிமாறிக் கொள்கிறார்கள். தில்குல் (எள்-வெல்லம்) ஒரு குறியீடாகக் கருதப்படுகிறது — எள் ஒற்றுமைக்கும், வெல்லம் இனிமைக்கும் — ஆண்டு முழுவதும் ஏற்பட்ட மனக்கசப்புகளை சரிசெய்வதற்கான ஒரு குறியீடு.

மூன்றாவது கதை விவசாயம் சார்ந்தது. வட சமவெளிகளில் காரிஃப் பயிர் அறுவடை செய்யப்படுகிறது; இந்த பண்டிகை அனைத்து வளர்ச்சிக்கும் ஆதாரமான சூரியனுக்கு நன்றி செலுத்துவதைக் குறிக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் இது பொங்கல் பண்டிகையாக அனுசரிக்கப்படுகிறது, அங்கு பாலில் புதிதாக சமைத்த அரிசி பொங்கி வழிய அனுமதிக்கப்படுகிறது — "பொங்கலோ பொங்கல்" என்று குடும்பத்தினர் அழைக்க, பொங்கி வழிவது ஆண்டின் செழிப்பாகக் கருதப்படுகிறது. பஞ்சாபில், இதன் முந்தைய நாள் (லோஹ்ரி) கரும்புத் தண்டுகளை எரித்து, குளிர்கால அறுவடைக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் வகையில் சுற்றி வந்து கொண்டாடப்படுகிறது. குஜராத் மற்றும் ராஜஸ்தானில் இந்த நாள் வானத்தை பட்டங்களால் நிரப்புகிறது — சிலர், சூரியன் வடக்கே திரும்பும்போது அதன் கதிர்கள் மென்மையாவதால், அதை மீண்டும் தீங்கு இல்லாமல் பார்க்க முடிவதைக் கொண்டாடுவதாகக் கூறுகிறார்கள்; மற்றவர்கள், பட்டம் அறுப்பது கடந்த ஆண்டின் துயரங்களை வெட்டி எறிவதைக் குறிக்கிறது என்கிறார்கள்.

வானியல் ரீதியான பிணைப்பு முக்கியமானது: மற்ற அனைத்து இந்து பண்டிகைகளும் சந்திரனின் நிலையைப் பொறுத்து நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன, ஆனால் மகர சங்கராந்தி சூரியனின் நிலையைப் பொறுத்து நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. எனவே, பொங்கல், லோஹ்ரி, பிஹு, உத்தராயண், கிச்சடி, சுகி போன்ற இந்தியாவின் அனைத்து பிராந்தியங்களிலும் உள்ள நாட்காட்டிகள் ஒரே நேர்கோட்டில் வரும் சில நாட்களில் இதுவும் ஒன்றாகும் — மேலும், வேறு எந்த நாளையும் விட, பண்டிகையின் பெயர் மாறினாலும் அதன் வானியல் உண்மை மாறாத ஒரு நாள் இது.